Plop! Gloep! Blop!

Plop!

Ineens was je er.

Ik snap nog steeds niet hoe.

Alle barricades gewoon genegeerd

en een lichaam overwonnen.

Plop!

Zo nestel je je vlot

en overdondert ons met emoties.

Welles-Nietes.

Wat nu?

Plop waarom ik?

Plop waarom wij?

Plop waarom jij?

Nu?

Plop!

Vertel me je plan.

Je idee om te blijven

of terloops weer te gaan.

Gloep!

Daar kwam ook Blob!

Blob en Plop dat is veel.

Heel veel.

Teveel.

En ik te oud.

He? Waarom zitten jullie daar?

Blob groot en dreigend,

Plop klein en timide.

Wat is het plan?

Plop! Blob!

Jullie moeten gaan,

het is laat.

Te laat.

Kleine Plop eerst

En Blob dan jij...

Echt. 

Het is te veel,

te laat,

Te 43 ook.

Gloep.

Mrs. Lillington

Daar sta je.
Getekend door het leven
maar zo statig en gracieus.
Je schenkt me een zachte grijze blik
door de sluiers van je ogen.
Wazig. Ook hier heeft de tijd vat.

Een deur gaat open,
een zacht tapijt valt teder neer.
Kust liefdevol mijn zere tenen.
Ik volg de hand die me leidt
naar de warmte van je buik.
Zoete kruidige geuren kalmeren en
ik voel me geborgen. Veilig.
Als een kind op ontdekkingstocht volg ik je knokige wervels.
Slingerend omhoog naar
eindeloze kamers vol verhalende herinneringen.
Verhalen die kraken en zuchten
maar nooit klagen.
Je glimlacht me bemoedigend toe
als zoete muziek klinkt. Ik volg
en klim op je moederschoot.
Kijk in je vuur en luister
vol aandacht naar die stem
waarvan de diepe klanken verworden tot geschiedenis.

Iedere dag weer
totdat het ook de mijne wordt.
Dan, komt veel te vroeg het afscheid.
Dat onvermijdelijke afscheid van een oude dame.
En toch, mijn lieve Mrs. Lillington.
Ze zal mij overleven. En jou. Heus.
Ze is de houder van ons vluchtig bestaan.
Slechts de herinnering leeft voort en
wordt gekoesterd in haar kamers
voor een ieder die het horen wil.