Zijn

Jij en ik

hebben geen ogen nodig

om haarscherp te zien.

Geen glazen ook

om te vullen met geluk,

of een stem

die uit moet leggen.

Jij en ik

verstaan de kunst

zonder vuur 

te blijven vlammen.

Jij en ik

hebben geen bed

om intimiteit te delen.

Ook geen oren 

om te begrijpen,

of een horizon

om naar te verlangen.

Jij en ik

verstaan de kunst

door te ademen 

in een vacuüm.

Jij en ik. Zijn. 

Die scherpe blik, 

dat glas en

de stem.

Het aanwakkerend vuur,

een warm bed

en één en al oor. 

Die horizon ook maar

bovenal, ontiegelijk veel ruimte.

[Foto: IntiBlufft]

Zonnehoedje

Een zweetdruppel

glijdt

langs je nek en

verdampt.

Opgelikt door zomerhitte.

Een mier

kriebelt

over mijn voet

op weg naar een kruim

zomers genot.

Een zonnestraal

warmt

zijn vermoeid gezicht.

Tovert

een zomersproet.

Een mug

prikt razendsnel

in haar oor en

likt 

een slokje zomerpunch.

De vlag

gaat uit,

rood! Wit! Blauw!

Een tas bungelt uitgeleefd,

geniet nu zomervakantie. 

Een vuurvliegje

danst

over ons gras, 

licht op tussen bomen.

Zachte zomergloed.

Een zeil

bolt 

strak in de wind,

groet golven en 

de ondergaande zomerzon.

Een hert.

Niet één

of twee.

Liefst drie zomergasten 

vreten de hosta's op.

Een zonnehoedje,

zomaar

in mijn tuin.

Blommetje voor mijzelf.

Klein zomergeluk.

Een libelle

acrobaat

in de blauwe tent

waar, in gouden krulletters,

Zomercircus op staat geschreven.

Jouw ijsje

smelt.

Besmeurt kleine vingers

en vult je hongerige mond.

Volmaakte zomerdag.

[Foto: IntiBlufft]

Voorbij

Voorbij het jaar.
dat tranen stroomden
tot lach overwon.
Zie je de rimpels in mijn huid?

Weer een jaar gevlogen
dat borders bloeiden
tot gras geel stierf.
Zie je nu hun zaadjes wortelen?

Een jaar voorbij
vind ik in een nest
een ei. Vergeten.

Weggegleden is dat jaar.
Vluchtig kijk ik om
naar het voorbije leven. 

[Photo: IntiBlufft]

Fata Morgana Antartica

Luister!
Triomfantelijk kwaken in de plomp.
Scherp tsjirpen in het gras.
Hoor!
Vrolijk kwetteren op het dak.
Verrukkelijk ruisen van het groen,
of zelfs het zachtjes groeien.

Eindelijk!
Ik ren naar buiten
en mijn adem stokt
in een pijnlijke illusie.
Neergeslagen door een ijzig stilleven
ril ik.
Gevangen in een tijd vortex,
mijn fata morgana Antarctica.


Foto: IntiBlufft

Zonder titel

Vandaag was je daar. De Dood.
Gleed langs en verdween.
Net als gisteren.
en morgen.

Ik ben niet bang en heb je lief
om wie ik ooit kon vasthouden.
Met wie ik diepe gesprekken had
en heden deelde
tot tranen alles meenamen.
Mijn verdriet hem wegspoelde.

Toch. Dood, je bent als het Leven
mij eender lief.
Verrast in je komen.
Ontroert in je gaan.

Ik ken je niet maar
wat moet het eenzaam zijn
niet te kunnen delen.
Het voelt zo zinloos.
Ik heb zoveel vragen
maar verdriet snoert je de mond.

Wees niet eenzaam Dood:
zij die met je meegaan,
zijn schimmen die troosten.
Ze hadden ons immers lief.



Foto: IntiBlufft