Vandaag was je daar. De Dood.
Gleed langs en verdween.
Net als gisteren.
en morgen.
Ik ben niet bang en heb je lief
om wie ik ooit kon vasthouden.
Met wie ik diepe gesprekken had
en heden deelde
tot tranen alles meenamen.
Mijn verdriet hem wegspoelde.
Toch. Dood, je bent als het Leven
mij eender lief.
Verrast in je komen.
Ontroert in je gaan.
Ik ken je niet maar
wat moet het eenzaam zijn
niet te kunnen delen.
Het voelt zo zinloos.
Ik heb zoveel vragen
maar verdriet snoert je de mond.
Wees niet eenzaam Dood:
zij die met je meegaan,
zijn schimmen die troosten.
Ze hadden ons immers lief.
Foto: IntiBlufft
Geen opmerkingen:
Een reactie posten