34

Gebogen over de witte tafel
met de rug naar ons toe.
Zacht neuriënd
en turend naar de chaos van gesneden karton.
Het zonlicht valt op het koele blad wat mijn tafel nu is.

Honderden stukjes wachten af
tot handen orde scheppen. 
In kleur. In vorm.
In uren van concentratie
en dagen van eindeloos geduld 
groeit langzaam een patroon
op die witte tafel.

Vandaag zie ik ze weer liggen
op jouw tafel. Mijn tafel.
Vierendertig in totaal.
Stuk voor stuk zo bijzonder;
de puzzel van jou leven.

Dat lijkt eenvoudig
maar was het niet. 
De kunst van een heel leven
in slechts 34 stukjes
dat kon alleen jij. 
Niet incompleet ook
maar gewoon schitterend klaar.