Ravinia

'The green bridge', pal achter ons huis.

Kleine schimmen in mijn groen wuivend bos,
soezen zon-minnend op oud hout
en spelen op hun lommerrijke paden.
Kijk ze zwaaien met hun pluimen.

Een schaduw glijdt geruisloos over het loof.
Honderden raketten scheren omhoog
en zoeken angstig een weg.
Weg! weg! van het monster dat doodt.
Ik luister, de schrille kreet van de gevallene. 

Stille ademnood stroomt door het ravijn.

Kleine schimmen in mijn kleurrijk vlammend bos
rennen opgewekt over steunende takken
en pakken wat ze grijpen kunnen. Voor nu. Voor straks.
Hun dikke pluimen zoeken evenwicht.

Een schaduw klimt geruisloos in het dikke eikenhout.
Projectielen schieten alle kanten op

en zoeken wanhopig een holte.
Weg! weg! van dit monster dat doodt
Ik hoor, een iele kreet van een gevallene.

Een siddering vloeit schokkend weg uit het ravijn.

Kleine schimmen in mijn wit roerloos bos
scharrelen voortdurend om de honger te stillen.
Kijken behoedzaam naar de verblindende diepte,
opgerold in warme pluimen.

Een onbekende schaduw rent dwaas door hun bos.
Als zwarte kogels stuiven ze weg.
Weg! weg! van dat monster dat raast en tiert.
Ik wacht, het blijft ijzingwekkend stil. 

Opluchting galmt door mijn ravijn.