Meer

Waar ik nu ben, is zij niet.

Meer.

Kleine voeten in het koele water,

diep turend in haar gedachten.

Zo groots. Zo meer. 

Zo heel veel meer.
  

Ze staart naar de toekomst.
Mijn eigen bloed
blikt over roerloos water.

Mijmert over leven aan de overkant,

of dat in het water voor haar?

Of zelfs meer? 

Zo heel veel meer.
 

Tweetalige gedachten die ik niet volg.

Misschien denk ik wel meer dan zij.

Teveel meer.
Of leek het meer?
 

Ze draait zich om

Lacht. 

Roept verrukt,

het lake zo stil en schitterend, toch mam?

Ze pakt mijn hand en ik weet

waar zij is, ben ik. Altijd.

En meer. Zo heel veel schitterend meer.
 

We lopen weg,
kijken samen nog een keer om.

Naar het Meer. Ons schitterend Meer.

[Foto: IntiBlufft]